------------------------------------------------
ဘာမ်ဴဒါၾတိဂံေဒသသည္ ကမၻာ့ေရသခ်ၤဳိင္းမ်ားအနက္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္႐ံုမွ်မက လ်ိဳ႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္၍ အသိရခက္လွေသာ ေရျပင္ၾကီးလည္း ျဖစ္သည္။ ယင္းေဒသတြင္ ေရျပင္၌ သာသေဘၤာႏွင့္လူတို႔ ေပ်ာက္ၾကရသည္ မဟုတ္၊ ထိုေရျပင္အထက္မွ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ ျဖတ္ေက်ာ္ပ်ံသန္း သြားေသာ ေလယာဥ္မ်ားပင္ ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္ခဲ့ၾကရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗာမ်ဴဒါၾတိဂံ ေဒသကို မရဏလမ္းဆံုဟူ၍ တင္စားၾကသည္။
ဘာမ်ဴဒါၾတိဂံဟူေသာ ပထဝီဝင္ေဝါဟာရကို ပထဝီဝင္ သုေသသီတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဗင္ဆင့္ အိတ္ခ်္ဂါဒစ္ ဆိုသူ က ၁၉၆၄ ခုႏွစ္တြင္ သူ၏ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္၌ အမွတ္မထင္ သံုးစဲြလိုက္ရာမွ ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုၾတိဂံေဒသသည္ အေမရိကန္ျပည္ ဖေလာ္ရစ္ဒါ ကမ္းေျခမွ ပြာတိုရီကိုသို႔ မ်ဥ္းေၾကာင္းဆဲြ၍ ယင္းမွ ေျမာက္ဘက္ရွိ ဘာမ်ဴဒါကြၽန္းသို႔ဆက္လက္၍ ဆဲြသြားျပီးထိုမွတစ္ဖန္ မူလ ဖေလာ္ရစ္ဒါ ကမ္းေျခသို႔ျပန္ဆဲြ သည့္ စိတ္ကူးထဲမွၾတိဂံ တစ္ခုသာျဖစ္သည္။
ယင္းဖိုခေနာက္သံုးပြင့္ဆိုင္အတြင္း သက္ဆင္းမိေသာ ေရယာဥ္၊ ေလယာဥ္ဟူသမွ် မည္သည့္ သတင္းမွ် ေနာက္ထပ္မၾကားသိရေတာ့ဘဲ စုပ္စျမဳပ္စ ေပ်ာက္ကြယ္ရသည္ခ်ည္း ျဖစ္ေနသည္မွာ ယခုကဲ့သို႔ သိပၸံပညာထြန္းကားမႈ အားေကာင္းေနေသာ ေခတ္ၾကီးတြင္ ေခါင္း႐ႈပ္စရာျပႆနာတစ္ရပ္ျဖစ္ေနေလသည္။
ပင္လယ္တြင္း၌ သေဘၤာပ်က္သည္ဆိုလွ်င္ သာမန္အားျဖင့္ သေဘၤာေပၚမွ ဖိတ္အန္က်လာေသာ ဆီကြက္ၾကီးမ်ားသည္ ေရျပင္တစ္ေၾကာ၌ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနတတ္သည္။ သေဘၤာေပၚရွိအသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းတို႔သည္လည္း ေရေပၚတြင္ ေပါေလာေမ်ာေနႏိုင္ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ လူေသေလာင္း မ်ားပင္ေရစီး အတိုင္း ပါလာႏိုင္ၾကသည္။
ဘာမ်ဴဒါၾတိဂံေဒသ အတြင္း၌ ေပ်ာက္သြားေသာ သေဘၤာမ်ားကမူ သဲလြန္စဟူ၍ ဘာမွ်မေတြ႔ရေတာ့ေခ်။ အလြန္႔အလြန္ကံၾကီး လြန္းသူမ်ားသာလွ်င္ မိမိတို႔၏ သဲထိတ္ရင္ဖို အေတြ႔အၾကံဳကို ျပန္လည္ေျပာႏိုင္ခဲ့ၾက သည္။ ထိုသူတို႔၏ ေျပာျပခ်က္မ်ားအရ ထိုေဒသတြင္ ျဖတ္ သန္းမိေသာ ေလယာဥ္မ်ားသည္ ေကာင္းကင္၌ နိမ့္ခ်ည္ ျမင့္ခ်ည္ႏွင့္ လႈိုင္းေပၚမွ ေလွကဲ့သို႔ ခံစားၾကရသည္ဟု သိရ၏။ ေလယာဥ္မႉးတို႔သည္လည္း ေရွ႕တူ႐ူ ဆီတြင္ဘာကိုမွ်မျမင္ရဘဲ ပတ္ဝန္းက်င္ ျမင္ကြင္းအားလံုးေပ်ာက္ကြယ္၍ ေနၾကသည္။
မိမိတို႔ေလယာဥ္မည္သည့္ ေဒသေရာက္ေနသည္ကို မသိႏိုင္ၾကေတာ့ဟု ဆိုေလသည္။ ေလယာဥ္စက္ခန္းထဲရွိ စက္ခလုတ္ ခံုေပၚ တြင္ကိရိယာအားလံုး ရပ္ဆိုင္းေနသည္ကိုသာ ေတြ႔ရတတ္ၾက သည္။ ယင္းသည္ ဘာမ်ဴဒါၾတိဂံေဒသတြင္ အခ်ိန္ ႏွင့္ ေနရာတို႔ ေပ်ာက္ေနျခင္း သေဘာပင္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုမွ်မက ေရဒီယို အဆက္အသြယ္လည္း လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္သြားကာ အသံတိတ္ ကမၻာေလးတစ္ခုအျဖစ္ ဖန္တီးျဖစ္ေပၚလာတတ္ေလ့ရွိသည္။
ဘာမ်ဴဒါၾတိဂံကဲ့သို႔ အုတ္ေအာ္ ေသာင္းနင္းမျဖစ္ေသာ္လည္း အလားတူ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္း ေသာ ေရသခၤ်ိဳင္းၾကီး တစ္ခုလည္း ရွိေပေသးသည္။ ယင္းမွာ ပစိဖိတ္သမုဒၵရာတြင္းမွ ဗိုနင္ကြၽန္းစု၏ အေရွ႕ ဘက္တြင္ရွိ သည္။ ဂ်ပန္ျပည္မွဆိုလွ်င္ ေတာင္ဘက္က်သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းေရသခၤ်ိဳင္းထဲတြင္ ဂ်ပန္ငါးဖမ္း သေဘၤာမ်ား အမ်ားဆံုး ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ၾကရသည္။
ဒုတိယကမၻာစစ္ျပီးဆံုးေသာအခါ အေမရိကန္ ေလတပ္ အေျခစိုက္စခန္း ထားရွိရာ ဂူအမ္ကြၽန္း ႏွင့္ ဂ်ပန္ျပည္တို႔အၾကား ကူးလူးပ်ံသန္းၾကေသာ အေမရိကန္ စစ္ေလ ယာဥ္တို႔ပါ ထပ္မံေပ်ာက္ဆံုးၾကရျပန္သည္။
သိပၸံပညာျဖင့္ ေျဖရွင္း၍ မရေသးေသာ ကိစၥရပ္မ်ား ေလ့လာေရး အသင္းၾကီးကို တည္ ေထာင္ခဲ့ေသာ အိုင္ဗန္တီဆင္ဒါ့ဆန္ ဆိုသူ သုေတသီ၏အလိုအရ ကမၻာ့သမုဒၵရာခုနစ္စင္းတို႔တြင္ အႏၲရာယ္ၾကီးေသာ ေရသခၤ်ိဳင္း ၾကီးေပါင္း ၁၂ ခုရွိသည္ဟု သိရသည္။ ထိုစာရင္းမွ အထက္ ပါ ေရသခၤ်ိဳင္းၾကီး ႏွစ္ခု ကိုႏုတ္လိုက္ေသာ္ ဆယ္ခုက်န္ သည္။ ယင္းတို႔သည္ ကမၻာ့ေျမာက္ဘက္ျခမ္း၌ငါးခု၊ ေတာင္ ဘက္ျခမ္း၌ငါးခု စီရွိၾကသည္။ ေျမာက္ဘက္မွ ေရသခၤ်ိဳင္းၾကီး မ်ားသည္ ေလာင္ဂ်ီတြဒ္ ၇၂ ဒီဂရီခန္႔တြင္ ဗဟိုျပဳလ်က္ ရွိသည္။
အခ်ိဳ႕ေသာ သိပၸံပညာရွင္တို႔ကမူ ထိုေရသခၤ်ဳိင္းမ်ားရိွရာ ေဒသတစ္ဝိုက္၌ သံလိုက္ဆဲြအားမ်ား ျပင္း ထန္စြာက်ေရာက္ ေနလိမ့္မည္ဟု ထင္ျမင္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း အာကာသ ထဲမွ ေကာ့စမစ္ေရာင္ျခည္တို႔က စုပ္ယူလိုက္သျဖင့္ အေငြ႔ျဖစ္ ျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆၾကသည္။
အမွန္ဆိုေသာ္ အာကာသထဲမွ က်လာေသာ ဓာတ္မႈန္ တို႔ကား မ်ိဳးမည္မခဲြျခား ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ မ်ားျပား႐ႈပ္ေထြး ၾကပါေပ၏။ ထိုဓာတ္မႈန္တို႔သည္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် လူတို႔ေနရာ ဤကမၻာကို ထိမွန္က်ေရာက္ လ်က္ရွိသည္။ ယင္းတို႔အနက္ အခ်ိဳ႕မွာ အလြန္ထူးျခားဆန္းၾကယ္ေသာ ဂုဏ္သတၱိရွိၾကေလသည္။
ႏ်ဴထရီႏိုေခၚ ဓာတ္မႈန္သည္ ယင္းဓာတ္မႈန္က်ေရာက္ရာ နယ္ပယ္တြင္ ေျမဆဲြအားမရွိဘဲေပ်ာက္ေန တတ္သည္။ လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္ အဖိုအမတို႔လည္းမရွိေပ။ ျဒဗ္ကိုလည္း အေကာင္အထည္ ေပ်ာက္သြားေစႏိုင္သည္။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ႐ူပေဗဒ ဂုဏ္သတၱိ အားလံုးပင္ ယင္းႏ်ဴထ႐ီႏိုစက္ကြင္း နယ္ပယ္တြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ေနႏိုင္ေပသည္။ ဘာမ်ဴဒါၾတိဂံေရျပင္တစ္ဝိုက္၌ ႏ်ဴထရီႏိုစက္ဝန္း ျဖစ္ေပၚႏိုင္သေလာဟု အခ်ိဳ႕သိပၸံပညာရွင္တို႔က ယူဆၾကသည္။
Ref: Bermuda Triangle
Credit to ကမၻာ့အံ့ဖြယ္ေနရာမ်ား
